سکوت کر کننده ای بود.ریتم تندش این بار چنان بر سرم می کوبید که مغزم را می فشرد.سرم سنگین بود از همان ابتدای روز٬ از سپیده دم٬ و سکوت در ابتدا چون جسمی بی آزار بر من طلوع کرد.و من به استقبالش رفتم٬ به خیال اینکه آرامشی به ارمغان آورده.روز می گذشت. اکنون دیگر خورشید بی رنگ سپیده دم٬ چندان نور بر آسمان می ریخت که همه ٬ حتی همین سکوت را ٬ در برقی چشم آزار می پوشاند.من بودم و سکوت و خورشید.آسمان بی هیچ شکایتی بار این همه نور را می کشید .و من ٬تنها نشسته بودم و نظاره گر این همه. و سکوت ٬ آرام آرام چون ماری خزنده به درونم فرو می رفت. من اما آرام بودم.به خیال اینکه سکوت آرامی ست٬ و غرق بودم در آسمان و نور و سکوتش.
و سکوت در من به تمامی فرو رفت.و دستهای سنگینش تمام وجودم را به سختی فشرد. و ناگهان فریاد شدم٬فریادی به صدای سکوت.انگار چیزی در من می جنگید.انگار تمام ذره ذره ی بودنم به مبارزه بر خاست و من فریاد می کشیدم و ملتمسانه به آسمان چشم دوخته بودم و نمی دیدم هیچ از آن همه بزرگی...حتی همان نور کمرنگ سپیده دمان....و سکوت و سکوت بود که درونم فریاد می کرد...
اکنون که اینجایم٬ سکوت نیز در درونم به تعادل رسیده است.ریتم تندش مغزم را متلاشی کرده  و راه به سوی قلبم نهاده.من اما با او از سر آشتی در آمده ام. و قلبم را هم به تمامی به او خواهم بخشید. و فردا روز خواهیم شنید خبر من و من های دیگری را که در سکوت فرو رفتند ..سکوتی چندان بلند که از حضور مطلقش در همین من ها ٬ دیگر هیچ فریادی به گوش هیچ خورشید عالمتابی نخواهد رسید.